ସାହିତ୍ୟ ସପ୍ତାହ: ଶବ୍ଦର ସେତୁ, ମନର ଆଲୋକ

ସାହିତ୍ୟ ସପ୍ତାହ: ଶବ୍ଦର ସେତୁ, ମନର ଆଲୋକ

ମଣିଷ କେବଳ ରୁଟିରେ ବଞ୍ଚେ ନାହିଁ, ସେ ଭାବନା, ସ୍ମୃତି, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଶବ୍ଦରେ ମଧ୍ୟ ନେଇ ବଞ୍ଚେ। ସାହିତ୍ୟ ସେହି ଶବ୍ଦର ଜଗତ, ଯେଉଁଠାରେ ମଣିଷ ନିଜକୁ ଖୋଜେ, ସମାଜକୁ ବୁଝେ ଓ ଜୀବନକୁ ନୂଆ ଅର୍ଥ ଦେଇଥାଏ। ସାହିତ୍ୟ ସପ୍ତାହରେ ସାହିତ୍ୟର ଶକ୍ତି ଓ ତାହାର ସାମାଜିକ ମୂଲ୍ୟ ଉପରେ କିଛି କଥା ଭାଗ କରୁଛି।

ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ପରମ୍ପରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମୃଦ୍ଧ। ସାରଳା ଦାସଙ୍କ ମହାଭାରତରୁ ଫକୀର ମୋହନଙ୍କ ବାସ୍ତବବାଦ, ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେରଙ୍କ କବିତାରୁ ଗୋପୀନାଥ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ଗ୍ରାମଜୀବନ- ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୃଷ୍ଟି ଓଡ଼ିଆ ମନକୁ ଗଢ଼ିଛି। ସାହିତ୍ୟ ଆମକୁ କେବଳ ଭାଷା ଶିଖାଏ ନାହିଁ, ଏହା ଆମକୁ ସଂସ୍କୃତି, ଇତିହାସ ଓ ମଣିଷତ୍ୱର ପରିଚୟ ଦେଇଥାଏ।

ଆଜିର ଡିଜିଟାଲ ଯୁଗରେ ପଢ଼ିବା ଅଭ୍ୟାସ କମିଯାଉଛି ବୋଲି ଅନେକେ ଚିନ୍ତା ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି। ଛୋଟ ଭିଡିଓ ଓ ତୁରନ୍ତ ମନୋରଞ୍ଜନ ମଧ୍ୟରେ ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ କମୁଛି, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ସମାଜ ପଢ଼ିବାକୁ ଭୁଲିଯାଏ, ସେ ସମାଜ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିଯାଏ। ପୁସ୍ତକ ମଣିଷକୁ ଗଭୀରତା ଦେଇଥାଏ, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର ସାହସ ଦେଇଥାଏ ଓ ସଠିକ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।

ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳରେ ପଢ଼ାଘର ଓ ପୁସ୍ତକାଳୟର ଗୁରୁତ୍ୱ ଅପାର। ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ପୁସ୍ତକାଳୟ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଯୁବମାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ବଦଳାଇପାରେ। ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଗଳ୍ପ ପଢ଼ିବା, କବିତା ଶୁଣିବା ଓ ଲେଖିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଆଗଲେ ସେମାନଙ୍କର କଳ୍ପନାଶକ୍ତି ଓ ଭାଷାଦକ୍ଷତା ବିକଶିତ ହୁଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରିବାରରେ ପୁସ୍ତକ ପାଇଁ ଏକ ଛୋଟ ସ୍ଥାନ ରହିବା ଉଚିତ।

ସାହିତ୍ୟ କେବଳ ଲେଖକଙ୍କର ନୁହେଁ, ପାଠକଙ୍କର ମଧ୍ୟ। ଆପଣ ପଢ଼ୁଥିବା କବିତାରେ ନିଜ ଦୁଃଖ ଖୋଜିପାରନ୍ତି, ଗଳ୍ପରେ ନିଜ ଗ୍ରାମକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ଉପନ୍ୟାସରେ ନିଜ ସଂଘର୍ଷକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି। ଏହି ଆତ୍ମୀୟତା ହିଁ ସାହିତ୍ୟକୁ ଅମର କରେ।

ଆଜିର ଯୁବପିଢ଼ି ପାଇଁ ଲେଖନ ଏକ ସୃଜନଶୀଳ ଶକ୍ତି ହୋଇପାରେ। ନିଜ ଅଞ୍ଚଳର କଥା, ଆଦିବାସୀ ସଂସ୍କୃତି, ଗ୍ରାମଜୀବନ, ପ୍ରକୃତି, ସାମାଜିକ ସମସ୍ୟା ଓ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଲେଖିବା ମାଧ୍ୟମରେ ସେମାନେ ସମୟର ଦଳିଲ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବେ। ଓଡ଼ିଶାର ଅନେକ ଜିଲ୍ଲା ଭଳି ଅଞ୍ଚଳର ଅନେକ ଅକୁହା କାହାଣୀ ଏଯାବତ୍ ଲେଖାଯିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।

ଏହି ସାହିତ୍ୟ ସପ୍ତାହରେ ଛୋଟ ପ୍ରସ୍ତାବ-

- ପ୍ରତିଦିନ କମରେ କମ ୧୫ ମିନିଟ ପଢ଼ନ୍ତୁ।

- ମାସକୁ ଗୋଟିଏ ଓଡ଼ିଆ ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିବାର ସଙ୍କଳ୍ପ କରନ୍ତୁ।

- ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଗଳ୍ପ କହନ୍ତୁ।

- ନିଜ ଭାଷାରେ ଦୁଇ ଧାଡ଼ି ହେଉ ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତୁ।

ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଶବ୍ଦ ସହିତ ମିତ୍ରତା କରିବା। କାରଣ ପୁସ୍ତକ ନିରବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ କଥା କହନ୍ତି, କବିତା ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମନକୁ ବିଶାଳ କରେ, ଏବଂ ସାହିତ୍ୟ ମଣିଷକୁ ମଣିଷ ସହିତ ଯୋଡ଼ି ରଖୁଥିବା ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ସେତୁ।

©️ ସଦାଶିବ ନାୟକ